Umoja Zwarte Vrouwenkrant is een revolutionair tijdschrift waarvan de betekenis en nalatenschap nooit de erkenning hebben gekregen die zij verdienen. Dit boek wil daar verandering in brengen door de volledige reeks nummers historisch te contextualiseren. Door deze tijdschriften opnieuw uit te geven, worden publicaties bovendien benaderd als laagdrempelige archieven die de kennis en geschiedenis van het Zwarte feminisme in Nederland toegankelijk maken, ook buiten de muren van traditionele archiefinstellingen.

Het begon allemaal in december 1984, toen Ans Sarianamual aan Audre Lorde beloofde een tijdschrift voor Zwarte vrouwen in Nederland op te richten. Samen met een groep Zwarte vrouwen, georganiseerd in de stichting Zwarte Vrouwen & Racisme Arnhem, verscheen slechts een maand later het eerste nummer van Umoja Zwarte Vrouwenkrant. Zoals treffend werd verwoord in het redactioneel: ‘Er is al zoveel over ons geschreven, waardoor we onze tijd vooral besteedden aan het reageren op stukken die witte vrouwen over ons schreven. [...] Laten we nu zelf het woord nemen!’

Het tijdschrift (1985–1986) was uniek in zijn tijd door zijn radicaal intersectionele benadering en door de introductie van ‘zwart’ als politieke term om alle vrouwen die in Nederland en daarbuiten als ‘de Ander’ werden bestempeld, met elkaar te verbinden en te versterken. Het blad bouwde voort op transnationale vriendschappen en publiceerde bijdragen van en over groepen Zwarte vrouwen in de Verenigde Staten, Engeland en Zuid-Afrika. Naast artikelen over onderwerpen als racisme, (arbeids)discriminatie en dekolonisatie bevatte Umoja Zwarte Vrouwenkrant ook gedichten, interviews met Zwarte Nederlandse schrijvers, aankondigingen van bijeenkomsten en ingezonden brieven waarin Zwarte vrouwen hun ervaringen met racisme en discriminatie in Nederland deelden.

Deze bundel, uitgegeven door Archival Textures, bevat een inleidend essay van Tamara Hartman, archiefmateriaal uit het persoonlijke archief van Ans Sarianamual en is samengesteld door Mirelle van Tulder.